Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dolny Śląsk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dolny Śląsk. Pokaż wszystkie posty

sobota, 7 listopada 2015

Wrocław: kawiarnie z duszą



Są miejsca, w których kawa smakuje lepiej, w których lepiej się rozmawia z przyjaciółką, czy też kradnie chwilę dla siebie. I choć nic nie przebije dla mnie weekendowych poranków w łóżku z filiżanką waniliowego latte, gdy pomału popijam ulubiony trunek, rozkoszując się jednocześnie książką, to jest kilka kawiarni, do których chętnie chodzę.

Na pierwszy ogień idą odwiedzana ode mnie od lat Mleczarnia i odkrycie ostatnich tygodni – Macondo. 

Macondo – tam gdzie sztuka i kawa połączyły siły
Macondo wyrosło na mapie Wrocławia już jakiś czas temu, ale jego otwarcie mi gdzieś umknęło. A szkoda, bo miejsce przecież jednoznacznie kojarzy się z moim ukochanym Marquezem i powieścią „100 lat samotności”!

Po wejściu do środka znajdziemy się w galerii sztuki, gdzie prawdopodobnie omamią nas te wszystkie kolory, warto popatrzeć, co leży na półkach, bo znaleźć można cudne rękodzieło lub taki fajny notatnik – idealny na zbieranie myśli z podróży.




W kolejnym pomieszczeniu znajduje się już kawiarnia. Wnętrze jest urocze, przyjemnie siedziało nam się tu i piło kawę, choć przyznaję, miałyśmy niemały problem z wyborem. 
W Macondo każda kawa ma nazwę od jakiegoś pisarza, a składniki możecie zgadywać. I tak wiadomo – kawa Schulz będzie cynamonowa, ale już co znajdziecie w kawie Agnieszka Osiecka lub Agatha Christie - niespodzianka! 



Poza głównym pomieszczeniem jest też niewielki ogródek i antresola.


Macondo to poza kawiarnią i galerią sztuki, także ważne miejsce na mapie artystycznej Wrocławia. Regularnie odbywają się tu bowiem wernisaże, koncerty, performensy, a nawet relacje z wypraw w różne zakątki świata! Jeśli chcecie się oderwać od szarej rzeczywistości i do tego wypić dobrą kawę, to jest miejsce dla Was!

Adres: Pomorska 19.

Mleczarnia – z sentymentu
Moja ulubiona kawiarnia z czasów studenckich, wypiłyśmy tam z przyjaciółką tysiąc kaw, zajadałyśmy pyszne ciasta: wiśniowe, orzechowe, sernik... I nadal często tam wracamy. Trochę z sentymentu, ale przede wszystkim dlatego, że to świetne miejsce na pogaduchy! 

Ciemne wnętrze wypełnione jest przedmiotami z duszą, drewnianymi stolikami z świeczkami i szydełkowanymi obrusami, starymi zdjęciami, książkami... Tu także odbywają się koncerty i różne wydarzenia kulturalne, wypić można dobre drinki, zjeść tarty, tosty, do tego przy knajpie działa hotel, w którym za dobę w pokoju dwuosobowym trzeba obecnie zapłacić 220 zł. Mleczarnia to lokal bardzo mocno oblegany przez wrocławian, dlatego lepiej przyjść chwilę wcześniej i poddać się czarowi tych klimatycznych czterech ścian. 

Po 8 rano jest jednak dość spokojnie...




Adres: Włodkowica 5.
 
Macondo przeniesie Was do innego świata, a Mleczarnia do innej epoki!

Podobało się? W takim razie zapraszam na kolejne opowieści z mojego miasta...

sobota, 22 sierpnia 2015

WROCŁAW: na tropie krasnali



Wrocław to miasto spotkań nie bez powodu, tylko tu macie szanse poznać przedstawicieli rodu krasnali, którzy jod 10 lat sukcesywnie zapełniają przestrzeń miejską. Obecnie do miasta zawędrowało ich już ponad 300! Pokażcie mi drugie miasto w Polsce, w którym tak dobrze żyłoby się razem ludziom i istotom baśniowym. 

Nie od dziś wiadomo, że Wrocław jest miastem wyjątkowo przyjaznym i dobrym do życia, pewnie też stąd powszechna imigracja krasnoludków właśnie do tego miasta. W punktach turystycznych można dostać mapki dla tropicieli tych stworzeń, a przybywanie kolejnych małych mieszkańców wspierają instytucje publiczne, firmy oraz osoby prywatne. Ostatnio i ja wybrałam się na spotkanie z wrocławskimi krasnalami, kilku z nich narzekało, że wrocławianie nie zwracają na nich należytej uwagi, jeden radził bym nie przeszkadzała mu w oglądaniu filmów, kilku podejrzanie rozglądało się przy bankomatach BZWBK, a jeszcze inni opowiadali, że osiedlili się we Wrocławiu, bo jest to miasto bez barier. 

Posłuchajcie...

Krasnale Bankomatnik i Pinek zapewniali mnie, że wcale nie kombinują przy bankomacie BZWBK na Kuźniczej i powiedzieli, że najlepiej będzie jak już sobie pójdę.


Na pytanie, dlaczego zawędrował do Polski, Krasnal włoski odpowiedział, że jest tu ciepło jak w kraju pizzy, a ludzie przyjaźniejsi. Częstował mnie też butelką najlepszego Chanti z jednej z toskańskich winnic i chciał bym przejechała się z nim vespą, ale grzecznie odmówiłam, zauważając już Krasnala Więziennika, który cicho wyznał, że siedzi już na tym parapecie od lat i nie bardzo pamięta za co. Wrocławianie też nie pamiętają. Kto zgadnie?



Pod Pizza Hut spotkałam Obieżysmaka, który leży tak od ostatniego Festiwalu Pizzy i wygląda na to, że prędko nie wstanie.


W o wiele lepszym nastroju zastałam WrocLovka, zawsze chętnie witającego przyjezdnych. Pogawędka z nim przypomniała mi, dlaczego Wrocław to miasto spotkań.


Dialogomir przybył do miasta na Festiwal Nowe Horyzonty i tak mu się spodobało, że został na dłużej. Nie był jednak zbyt chętny do rozmowy, bo właśnie oglądał „Wielkie piękno”, próbując zrozumieć powody dla których Krasnal włoski opuścił Rzym (i chyba mu się nie udało takowych znaleźć;)


W-skers, Ślepak i Głuchak oznajmili radośnie, że we Wrocławiu czują się akceptowani i żyje im się łatwiej niż gdziekolwiek indziej. Ślepak stracił laskę, sprawcy jednak nie widział. Myślicie, że Więziennik miał z tym coś wspólnego?


Ostatnim krasnalem, jakiego dziś spotkałam był Profesorek, który opowiedział mi o tworzącym się właśnie Uniwersytecie Krasnoludków. Nie wszystko jednak zrozumiałam, bo mówił w nieznanym mi dialekcie krasnoludzkiego.


A Wy spotkaliście wrocławskie krasnale? Jak myślicie, dlaczego Więziennik od kilku lat siedzi na parapecie na Więziennej?

niedziela, 9 sierpnia 2015

Pomysł na weekendowy wypad: Kolorowe Jeziorka w Rudawach Janowickich



Gdy temperatura we Wrocławiu zaczęła dochodzić do 40 stopni, a termostat w naszym domu pokazał 31, wiedzieliśmy, że trzeba gdzieś pojechać, by przeczekać najgorszy żar, jaki przypadł na wczorajszy dzień. Nasz wybór padł na oddalone o niecałe 100 km Kolorowe Jeziorka, jedną z najważniejszych części Rudawskiego Parku Krajobrazowego.



Wzięliśmy prowiant i dużo wody, i wyruszyliśmy w podróż. 20 km za Wrocławiem już żałowałam, że gdziekolwiek pojechaliśmy. Na autostradzie masa samochodów, jadących nie więcej niż 90/h, korki do zjazdów, wyglądało na to, że Wrocławianie postanowili masowo uciec z miasta przed lejącym się z nieba żarem. Na domiar złego popsuła nam się klima w aucie ;) M. żartował, że mamy darmową saunę. Całą podróż wynagrodziła nam chwila, gdy wysiedliśmy z samochodu – cudowny wiaterek, dużo drzew i błogosławionego cienia. Temperatura odczuwalna ok. 30 stopni. A więc wycieczka okazała się być jednak dobrym pomysłem :)


Aby trafić do Kolorowych Jeziorek nawigację powinniście nastawić na Wieściszowice w powiecie kamiennogórskim, dalej pokierują Was już liczne znaki, wskazujące odpowiednią drogę. Na miejscu jest płatny parking – 10 zł za auto osobowe (cena niezależna od ilości godzin, spędzonych na miejscu). Obsługujący pan wręczył nam też mapkę szlaku.



Pierwszym Jeziorkiem na trasie jest Żółte, powstałe jako wyrobisko podkopalniane. Niestety jak widzicie na zdjęciu poniżej przez upały poziom wód bardzo opadł.




Przez ten wykuty w skale otwór można dojść do Żółtego Jeziorka od drugiej strony.



O wiele ciekawsze okazało się być położone kilkadziesiąt metrów dalej Purpurowe Jeziorko, powstałe po zalaniu kopalni „Nadzieja”, założonej w 1785 roku. Swój niezwykły kolor zawdzięcza roztworowi kwasu siarkowego. Obowiązuje to oczywiście bezwzględny zakaz kąpieli.






Obok tego jeziorka jest też punkt gastronomiczny. Mieliśmy ochotę na kiełbasę z grilla lub karkówkę, ale okazało się, że wcale nie są z grilla, tylko z patelni, więc zrezygnowaliśmy. Wystarczyły zimne napoje i kanapki.




Po chwili wytchnienia udaliśmy się w stronę Błękitnego Jeziorka, zwanego także Lazurowym ze względu na bajkowy wręcz kolor wody. Droga prowadziła zboczem pod górę i była bardzo malownicza. Dużo drzew, świeżego powietrza, ciszy i spokoju. Czułam się jak dziecko, wędrujące z dziadkami przez las w poszukiwaniu ukrytych skarbów.





Błękitne Jeziorko okazało się być najwspanialszym spośród wszystkich. Warto tu na chwilę usiąść i popatrzeć na ten cud natury. Inaczej naprawdę trudno nazwać tak piękne miejsce. Choć nie ma w Błękitnym Jeziorku związków siarki, to i tu obowiązuje zakaz kąpieli. A szkoda, bo woda w upalny dzień naprawdę kusi.







Dalsza droga powiodła nas ku Zielonemu Jeziorku, którego jednak na miejscu nie zastaliśmy. Zamiast niego była tablica edukacyjna, z której dowiedzieliśmy się, że by zobaczyć Zielone Jeziorko najlepiej przyjechać na wiosnę lub po obfitych opadach deszczu.



Pochodziliśmy jeszcze trochę po Rudawskim Parku Krajobrazowym i udaliśmy się w drogę powrotną do upalnego Wrocławia. 



Wycieczka była przede wszystkim wspaniałym sposobem na ochłodę i obcowanie z naturą. Wciąż odkrywam Dolny Śląsk. Gdzie powinnam udać się teraz? Jakieś podpowiedzi?